Watzegtdewetenschap Stern Rapport

Een vertaling met enkele toelichtingen van

15 nov 2007; Viewpoint by Kari Marie Norgaard, Whitman College, US

Dit is belangrijke informatie !

De klimaat struisvogel begrijpen

Inleiding ;

Waarom vinden mensen het moeilijk de steeds prangendere berichten betreffende een klimaatverandering die een belangrijke bedreiging van ons dagelijks leven vormen, te accepteren. Een sociologe zal hier enkele zaken ontrafelen die zich op de achtergrond van klimaat scepticisme afspelen

''Onlangs heb ik een jaar lang interviews gedaan en antropologisch veldwerk verricht in een landelijk gelegen Noorweegse gemeenschap.

In de winter waren de tekenen van de klimaatverandering overal zichtbaar , ook glashelder op te merken in een niet bevroren meer, de eerste kunstsneeuw die ooit werd ingezet in een skigebied, en de duizenden dollars die verloren gingen in de toeristen industrie

In de politiek was de globale opwarming echter onzichtbaar.

De mensen die ik sprak waren zeer bezorgt en gaven blijk van zeer ambivalente gevoelens betreffende de wereldwijde opwarming.

Dit was de paradox . Hoe kan de mogelijkheid van klimaatverandering tegelijk diepgaande onrust baren en toch tegelijk bijna onzichtbaar zijn- tegelijk onvoorstelbaar en toch algemeen bekend ?

Zelfbescherming

De mensen gaven me vele redenen waarom het zo moeilijk is om hier over te denken. Om met de woorden van een man te spreken, die dit zei terwijl hij zijn handen voor zijn ogen hield; ’’ de mensen willen zichzelf een beetje beschermen.”

De leden van deze leefgemeenschap omschreven hun angsten over de ernst van de situatie, van het niet weten wat te doen , angsten over dat hun manier van leven ter discussie stond , en bezorgdheid over een overheid die het probleem mogelijk niet goed aanpakt. Ze beschreven schuldgevoelens vanwege hun handelen , en hoe moeilijk het is om de klimaatverandering met hun kinderen te bespreken.

In een zekere zin was het niet willen weten, nauw verbonden met het niet weten hoe het te weten. Praten over de globale opwarming ging tegen de algemene conversatie norm in (het is geen gezellige gesprekstof )

Het was geen onderwerp waar mensen makkelijk over praten, maar het was juist omgeven door verwarring en onzekerheid. Tegelijk gingen deze gevoelens van verwarring en onzekerheid in tegen de geldende emotionele normen van stoerheid en zelfbeheersing

Andere leden van deze leefgemeenschap zeiden dit gevoel van weten en niet weten als iets ter kennisgeving aan te nemen , zonder er in het dagelijks leven over na te denken.

Zoals een vrouw mij zei;’’ in mijn dagelijkse doen denk ik er niet zoveel over , maar ik weet dat bescherming van het milieu erg belangrijk is.’’

Veiligheid risico

De meeste onder ons zijn nu bekend met de basis begrippen van klimaatverandering.

In het ergste geval worden de beginselen van onze sociale , politieke en economische infrastructuur bedreigd. Toch is er minder actie ondernomen op dit milieu probleem dan op welk ander milieu probleem dan ook.

Het lijkt erop dat wij hier in de verenigde staten de zaken nu pas serieus beginnen te nemen.

Hoe kan het zo verkeren? Waarom hebben zo weinigen onder ons de moeite genomen iets aan de beperking van het vliegverkeer te doen , de regeringen en industrieën onder druk gezet in het terugdringen van emissies , of het er zelfs maar met vrienden en familie over te hebben , op een iets diepgaander level dan in het voorbijgaan.

Inderdaad waarom zouden we deze informatie willen weten ? Waarom zouden we moeten geloven in scenario’s van smeltend Arctic ijs en het uitbreiden van ziekten die er alle schijn van hebben dat ze een ecologische en sociale vloek voor ons in petto hebben; of zelfs nog erger; dat we die effecten nu al kunnen waarnemen.

Informatie over klimaatverandering is hoogst ongemakkelijk. Het bedreigt onze gevoel van eigenwaarde en het vertrouwen in een competente overheid .

Op het diepste niveau zullen grootschalig milieu problemen zoals globale opwarming het gevoel bij mensen ondermijnen van de voortgang van het leven. Wat Anthony Giddens '' ontologische zekerheid'' noemt ,( het’’ huisje boompje beestje gevoel’’ een stabiele levens situatie, van waaruit men betekenis aan zijn of haar leven geeft , althans dat is mijn vrij interpretatie in deze vertaling vanuit de wikipedia )

Het denken aan globale opwarming is ook moeilijk voor ons die in de ontwikkelde wereld leven , omdat het gevoelens van schuld opwekt. We zijn ons nu bewust van hoe het auto rijden en vliegen naar warme oorden bijdraagt aan het probleem en voelen ons er schuldig over.

Tactvol negeren

Zich bewust van wat klimaatverandering inhoud, namelijk de ongemakkelijke omstandigheid die mensen graag willen vermijden n.l. ''wat gaat er nu weer gebeuren'' ?

Uiteindelijk kan het negeren van het onvermijdelijke veel werk in beslag nemen.

Terwijl ik in Noorwegen, waar ik werkte, een informatie thema had over globale opwarming , vond tegelijkertijd op een steenworp afstand een meeting plaats en dat ging over culturele normen van aandacht, emotie en conversatie , met gebruikmaking van een hele serie culturele gemeenplaatsen om onrustbarende informatie om te buigen, en een zekere weergave van de realiteit te normaliseren in een toestand waarin alles weer ok is .

Als personen zich anders gaan voelen dan ze wel zouden willen voelen , of verondersteld worden zich te voelen , gaan ze zich meestal begeven in wat sociologen ’’emotioneel management’’ noemen. We hebben een heel repertoire van technieken of gereedschappen voor het vermijden van dit en andere problemen.

Zoals socioloog Evitiar Zerubavel duidelijk maakt in zijn werk over sociale organisatie van ontkenning en verdraaiing , het middel( de ontkenning en verdraaiing dus) door welke wij de verstorende realiteit die voor ons opdoemt negeren, wordt collectief vormgegeven. Hoe wij omgaan, hoe we reageren , of hoe wij falen te reageren is ook sociaal.

De sociale regels van het richten van onze aandacht zijn onderhevig aan etiketten die , tact verwante ethische verplichtingen inhouden, zoals ; ”weg kijken’’ en dingen negeren van zaken die ons in andere omstandigheden zeer waarschijnlijk waren opgevallen aan anderen om ons heen.

Ja inderdaad , in veel gevallen , heeft , het gewoon volgen van onze culturele normen in aannemelijke gesprekken en tot uiting gebrachte emoties, tot doel, onze aandacht veilig af te leiden van dat heikele onderwerp ;’’ klimaat verandering.’’

Emoties van angsten en machteloosheid kan in banen worden geleid door gebruikmaking van selectieve aandacht; het controleren van het blootstaan aan informatie , het niet te ver vooruitkijken , en het vestigen van aandacht op dingen die we kunnen ondernemen.

Selectieve aandacht kan gebruikt worden om te beslissen waarover wel en waarover niet wordt nagedacht. Bijvoorbeeld het uit de doeken doen van gevoelige informatie over problemen waar iemand geen oplossing voor weet ; ik weet echt niet wat ik eraan kan doen , dus ik denk er maar niet aan.

De meest effectieve manier van omgaan met lastige emoties zoals angst over de kinderen blijkt het vestigen van aandacht op iets anders , of het je richten op iets positiefs.

Onszelf blinddoeken ?

Tot voor kort , was de heersende opvatting binnen het veld van milieu sociologie, dat mensen niet geconfronteerd wilden worden met klimaatverandering vanwege gebrekkige informatie

Anderen veronderstelden dat de Amerikanen gewoon te inhalig te individualistisch zijn , of leiden onder gebrekkige geestelijke vermogens

Psychologen hebben de verkeerde besluitvorming politiek zoals vooringenomenheid beschreven, en argumenteren dat met meer passende analogieën, we beter in staat zijn om met informatie om te gaan en er op te reageren

Maar politieke economen (analisten ) zeggen ons, dat we zijn opgelicht, door een toenemende gezamenlijke controle van de media die de beschikbare informatie over de globale opwarming beperken en vervormen.

Het mag duidelijk zijn ,dit zijn belangrijke antwoorden.

Tegelijk is het feit dat niemand informatie over klimaatverandering wenst die waar blijkt te zijn, is dit het missende puzzelstukje dat toevallig precies past in de agenda van hen die hebben getracht klimaatscepticisme in het leven te roepen.’’

Dr KAri marie Norgaard is a sociologist at Whitman College in Walla Walla , Washington state , US